İş dolayısıyla tüm maçları seyredemiyorum. Her ne kadar işyerinde fırsat oldukça bilgisayarımdaki TV kartı sayesinde gündüz maçlarına ara ara baksam da Dünya Kupası mundar oluyor, acı gerçek bu maalesef.
Şimdiye kadar oynanan, izlediğim-izleyemediğim tüm maçlardan aklımda kalan birkaç detayı,aklıdma kalanları paylaşmak istedim kısa kısa;
*Uruguay- Fransa maçında Uruguay orta sahasını oluşturan 4'lünün forma numaraları 15-16-17-18'di. İlginç bir detay benim için.. Aklıma ligin 2. yarısında oynanan Kayseri-Trabzon maçı geldi. Kayseri'de ilk 11'de 1-11 arası forma giyen hiç bir oyuncu yoktu.. Matematik konusunda saplantılı olduğum için ilgimi çekiyor sanırım.
* Dün İsviçre'yi katleden Suudi hakemin kötü performansının en büyük sebebi Fifa'dır. Belki de turnuvadaki tek Müslüman hakem olan Suudi hakemin turnuvada ilk yönettiği maç Regaip Kandili akşamıydı. Bırakın da adam kandil gecesi ibadetini yapsın,duasını etsin :)
*Hepimiz biliriz ki Afrika'da büyü olayı yaygındır. Ancak şu ana kadarki duruma baktığımızda büyücüleri en iyi çalışan ülke Gana gibi gözüküyor. Zira Sırbistan ve Avustralya maçında kazandıkları penaltıları başka şekilde açıklamak zor gibi sanki.
Biraz da futbol konuşacak olursak;
* Tıpkı kadim dostum 1903 gibi benim için de şu ana kadar en büyük hayal kırıklığı İngiltere oldu. Zira Arjantin'i destekliyorum ama kupa için favorilerimden biri İspanyayla birlikte İngiltere'ydi. Her ne kadar kısır bi oyun kurguları da olsa Slovenya maçını atlatırlarsa,2. turdan itibaren kaybedenenin eleneceği maçlarda iyi takım savunmalarıyla iş yapabileceklerini, Rooney'nin patlama yapabileceğini düşünüyorum..Kalecilerine kurban gitmezlerse yarı final oynarlar..
* Söylediğim gibi Arjantin'i destekliyorum ama çok umutlu değilim. Arjantin'in her maçından her türlü sonuç çıkabilir. 2. turda elenirsek hiç şaşırmam.
* Uruguay ya da Paraguay'ın yarı final oynaması sürpriz olmaz. Forlan şu an Dünya'daki en iyi 5 golcüden biridir bana göre.
*Her ne kadar Dünya görüşüm gereği ABD'den nefret etsem de ABD Milli Takımı ülkesini yönetenlerin temsil ettiklerinden çok farklı şeyleri temsil ediyor. Seviyor,destekliyorum.
*Şu ana kadarki en büyük hayal kırıklıkları; İtalya ve İngiltere'yle birlikte Afrika takımları. (Domenech'li Fransa çok ta sürpriz sayılmamalı) Özellikle de Fildişi Sahilleri ve Kamerun.
Son olarak; Anelka'ya hislerimize tercüman olduğu için tüm futbolseverler adına teşekkür ediyorum. :)
Maç öncesinde gelin gibi süslenmiş evler
Çiçek tarlası
Yıkılış
Alooo, abla bayıldı arkada..
İspanyol arkadaşlara sms : .BN. HAKEM!
Göremediğimiz bir merdiven mi var ortada?
Maç sonunda sevinç göz yaşlarını tutamayan Casillas, kendini de daha fazla tutamayarak röportajın sonunda sevgilisinin dudaklarına yapışmış. İnanmazsanız bakın.
Kıyamam...
Hesabına iddiaya girdiniz de paranız mı yoktu?
Yalandan üzülenler...
The Sun gazetesi İngiltere'nin elenmesinin ardından hem takımı hem Capello'yu hem de maçta verilmeyen golü eleştirirken oldukça alaylı bir tavır sergilemiş. İngiltere'nin elenmesine üzülerek şahit olurken verilmeyen goldeki haksızlığa mı yanalım, doğru dürüst top oynayamadıklarına ben de karar veremedim doğrusu.
Servet gibisin maaşallah...
Böylesi daha iyiymiş lan ehe..
Futbol herkesin heyecanlandığı Almanların sevindiği bir oyundur.
Bırsa'dan gol haberi mi var 2-2 mi, 2-2 mi?! :)
Koyduk mu?
One minutes...
Çalmayın lan şunu başımız döndü...
Cidden melek...
İlle de İngiliz olsun... (Tırnaklar kötü ama)
Nijeryalı Dişi Kartallar
- Yazısız - (..ve numarasız)
Eli işte gözü oynaşta...
- Hi Mom!
Signapurlu Jeffrey GEK PHENG Dünya Kupası'nda maç yönetecek,
Unprofessionalfoul sitesinde günün fotoğrafı seçilmiş. Vuvuzela çılgınlığı bu olsa gerek.
Dünya Kupası coşkusunu bir ay boyunca fotoğraftaki şekilde yaşayanlar da var. Gerçi biz iki sene önce katıldığımız Euro 2008'de de bu derece bir sinerji yaratamamıştık. Milliyetçi bir topluluk olmamıza karşın bir türlü milli takımımızla tam manasıyla barışık olamıyoruz. Belki de iç çekişmelerin, kişisel antipati ve sempatilerin sonucunda tuttuğumuz milli takımı sahiplenemiyoruz bütünüyle. Seviniyoruz, üzülüyoruz ama bazı memleketler gibi (ya da klüp takımlarımızda olduğu gibi) yaşayamıyoruz futbol aşkını. Her şeye rağmen sekiz sene sonra eğer Dünya Kupası'nda A Milli Takım'ımız olsaydı biz de havaya girmiş ilk maçımızı bekliyor olacaktık. Maçların saatleri itibariyle işler aksayacak, yollar boşalacaktı. Eğer ki akşam saatlerine denk gelirse açık havalar, ortak izlenilen meyhane, cafe gibi yerler dolup taşacaktı. Şimdi elde bira, önümüzde fındık, fıstık evlerimizde sessiz sakin takip edeceğiz dünya futbolunu.
Çocukluğumuzdan alışık olduğumuz Türkiye'siz turnuvalara bir ara vermiştik aslında. Türkiye olmadığında da kolaydı işimiz o zamanlar; bir yarımız Brezilya'yı, diğer yarımız Arjantin'i tutardı, olur biterdi. Bizimkiler katılmaya başlayınca işler değişti. Bayrağımızın dalgalandığı bir turnuvada Almancı zihniyeti kabul edemez olmuştuk. Biz katılıyorsak bizi tutar, kazanamazsak da kimin kazanacağını umursamazdık. Bu sefer tadını aldığımız Dünya Kupası'ndan yine uzaktayız. Çocuk gibi sevdiğimiz futbolu daha bir heyecanla yaşamak için kendimize favoriler seçiyoruz. Ben de bir aylığına, hayatta en sevdiğim iki olayın (futbol-müzik) beşiği İngiltere'ye veriyorum gönlümü. Umarım yıllar sonra kazanıp Ada'yı sevince boğarlar. İngiltere'nin bu seneki Dünya Kupası'na daha bir iştahla geliyor olması da bu ümidimin daha da yeşermesine sebep. 'England Needs You' (İngiltere'nin sana ihtiyacı var) sloganı ile sadece kendi milletinden değil, tüm İngiltere severlerden de pozitif elektrik istiyorlar. Sanırım Umbro'nun sitesinde denk geldim; dünyanın çeşitli ülkelerinden insanların üzerlerinde İngiliz Milli Takımı'nın formasıyla çekimiş bir fotoğraf yer alıyordu. Çok arayarak arka sıralardaki Türk kızını da buldum. 
